zniewaga


zniewaga
1. Czynna zniewaga «spoliczkowanie kogoś w obecności świadków»: (...) nawet suknia kościelna może nie osłonić Waszej Miłości przed czynną zniewagą... Z. Kossak, Wina.
2. żart. Ta zniewaga krwi wymaga «reakcja na czyjąś rzekomo obraźliwą wypowiedź»

Słownik frazeologiczny . 2013.

Look at other dictionaries:

  • zniewaga — {{/stl 13}}{{stl 8}}rz. ż Ib, CMc. zniewagaadze {{/stl 8}}{{stl 7}} ubliżenie komuś słowem lub czynem; obraza : {{/stl 7}}{{stl 10}}Doznać zniewagi. Te zarzuty są ciężką zniewagą. Miał dość zniewag z jego strony.{{/stl 10}}{{stl 18}}ZOB. {{/stl… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • zniewaga — ż III, CMs. zniewagawadze; lm D. zniewagawag «ubliżenie komuś słowem lub czynem, ciężka obraza» Ciężka, dotkliwa zniewaga. Doznać od kogoś zniewagi. Pomścić zniewagę. ∆ Ta zniewaga krwi wymaga «żartobliwa reakcja na czyjąś rzekomo obraźliwą… …   Słownik języka polskiego

  • czynna zniewaga — {{/stl 13}}{{stl 7}} pobicie, poturbowanie, spoliczkowanie kogoś w obecności świadków; rękoczyn : {{/stl 7}}{{stl 10}}Dokonać czynnej zniewagi funkcjonariusza na służbie. {{/stl 10}} …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • czynny — Czynna zniewaga zob. zniewaga 1. Grać, odegrać czynną rolę (w czymś) zob. rola 2 …   Słownik frazeologiczny

  • krew — 1. Bez kropli krwi «o człowieku, o twarzy: bardzo blady»: (...) leżał na wznak. Twarz miał bladą, bez kropli krwi, oczy przymknięte. H. Rudnicka, Uczniowie. 2. Błękitna krew «pochodzenie arystokratyczne»: Daniel jest sierotą, a w jego żyłach nie… …   Słownik frazeologiczny

  • wymagać — Ta zniewaga krwi wymaga zob. zniewaga 2 …   Słownik frazeologiczny

  • afront — m IV, D. u, Ms. afrontncie; lm M. y «obraźliwe, lekceważące zachowanie się wobec kogoś; postępek mający na celu uchybienie, ubliżenie komuś; zniewaga» Afront towarzyski. Robić komuś afronty. Ścierpieć, znieść afront. Afront kogoś spotkał. ‹fr.› …   Słownik języka polskiego

  • czynny — czynnynni, czynnynniejszy 1. «wykonujący jakąś czynność; pracujący, działający» Wszyscy byli czynni, krzątali się. ∆ biol. Ciało czynne «ciało organiczne wywołujące reakcję w organizmie żywym» ∆ chem. Pierwiastek czynny «pierwiastek wykazujący… …   Słownik języka polskiego

  • dyshonor — m IV, D. u, Ms. dyshonororze, blm «ujma dla honoru; zniewaga, obelga» Uważać coś sobie za dyshonor …   Słownik języka polskiego

  • dyzgust — m IV, D. u, Ms. dyzgustuście; lm M. y ( a) 1. książk. «niechęć, niezadowolenie z czegoś» 2. daw. «rzecz niemiła; afront, zniewaga» …   Słownik języka polskiego